آموزش گیت - جابهجایی بین شاخهها
جابهجایی بین شاخهها در Git یکی از عملیات بنیادی است که به توسعهدهندگان اجازه میدهد بهطور همزمان روی بخشهای مختلف یک پروژه کار کنند، بدون اینکه در کدبیس اصلی تداخلی ایجاد شود.
چرا بین شاخهها جابهجا شویم؟
جابهجایی بین شاخهها برای حفظ یک کدبیس تمیز و منظم ضروری است. در ادامه چند سناریو آورده شده که در آنها جابهجایی بین شاخهها لازم میشود:
-
توسعه قابلیت جدید: وقتی روی یک قابلیت جدید کار میکنید، بهتر است این کار را در یک شاخه مجزا انجام دهید. این کار به شما امکان میدهد هر چقدر که لازم است تغییر ایجاد کنید، بدون اینکه روی کد پایدار در شاخه اصلی تأثیر بگذارد.
-
رفع باگ: اگر حین کار روی یک قابلیت باگی کشف شود، میتوانید به یک شاخه جدید که به رفع آن باگ اختصاص دارد سوئیچ کنید. پس از کامل شدن رفع باگ، میتوانید آن را دوباره در کدبیس اصلی ادغام کنید.
-
بازبینی کد: پیش از ادغام یک شاخه در شاخه main، مرسوم است که کد بازبینی شود. با نگهداشتن تغییرات در یک شاخه جداگانه، میتوانید مطمئن شوید که فقط کد بازبینیشده و تأییدشده ادغام میشود.
-
آزمون و خطا: اگر درباره یک رویکرد خاص مطمئن نیستید یا نیاز به آزمایش چیزی دارید، میتوانید یک شاخه آزمایشی بسازید. اگر آزمایش با شکست مواجه شود، میتوانید بهسادگی شاخه را حذف کنید بدون اینکه روی کدبیس اصلی تأثیری بگذارد.
نحوه جابهجایی بین شاخهها در Git
برای سوئیچ کردن به یک شاخه موجود در Git از دستور git checkout استفاده کنید. این دستور فایلهای موجود در دایرکتوری کاری شما را بهروزرسانی میکند تا با وضعیت شاخهای که به آن سوئیچ میکنید مطابقت داشته باشند.
بیایید به شاخهای با نام feature-x سوئیچ کنیم
$ git checkout feature-x
با اجرای این دستور، شاخه feature-x توسط HEAD مورد اشاره قرار میگیرد.
اشارهگر شاخه feature-x با هر تغییر و کامیتی که پس از این انجام شود، در تاریخچه کامیتها به جلو حرکت خواهد کرد.

فرض کنید تغییراتی در یک فایل ایجاد میکنیم و تغییرات را روی شاخه feature-x کامیت میکنیم:
$ vim test.htm # Make some changes
$ git commit -a -m 'Update feature'

با کامیت اخیر، شاخه feature-x اکنون در حال حرکت به جلو است.
برای بازگشت به شاخه master از git checkout استفاده کنید:
$ git checkout master
این اقدام دو هدف را محقق میکند:
-
اشارهگر HEAD جابهجا میشود تا به شاخه master اشاره کند.
-
در واقع تمام تغییرات انجامشده در شاخه feature-x را با برگرداندن فایلهای دایرکتوری کاری به حالت اسنپشاتی که به شاخه master اشاره میکند، خنثی میکند.
با پیمایش بین شاخهها، میتوانیم بهطور مستقل روی قابلیتها یا وظایف مختلف کار کنیم و خطوط توسعهای متمایز را تا زمانی که برای ادغام تغییرات در شاخه اصلی آماده شویم، حفظ کنیم.

بیایید نشان دهیم چگونه در Git تغییرات ایجاد کنیم و تاریخچهای واگرا داشته باشیم:
با اعمال چند ویرایش روی یک فایل و کامیت کردن آنها در شاخه فعلی (مثلاً شاخه feature-x) شروع میکنیم:
$ vim test.htm # Make some changes
$ git commit -a -m 'Make other changes'
با استفاده از این دستورات، فایل test.htm را ویرایش کردهایم و تغییرات را با یک پیام بهروزرسانی کامیت کردهایم.

تاریخچه پروژه ما اکنون در حال واگرا شدن است. برای مثال، روی یک شاخه (feature-x) تغییرات ایجاد کردیم، به آن سوئیچ کردیم و سپس با بازگشت به شاخه اصلی خود (master) تغییرات بیشتری ایجاد کردیم.
از آنجا که هر مجموعه از تغییرات در شاخه خودش محصور است، میتوانیم بین آنها جابهجا شویم و هر زمان آماده بودیم آنها را با هم ادغام کنیم.
برای دیدن تاریخچه واگرایی و اشارهگرهای شاخهها میتوانیم از دستور git log با آرگومانهای متنوعی استفاده کنیم:
$ git log --oneline --decorate --graph --all
این دستور تاریخچه کامیتهای حساب ما را در قالبی گرافیکی، فشرده و خوشساخت نمایش میدهد.
این دستور همچنین محل قرارگیری تمام اشارهگرهای شاخهها از جمله HEAD و روند واگرایی شاخهها را نشان میدهد.
-
از آنجا که شاخههای Git صرفاً به کامیتهای مشخصی اشاره میکنند، سبکوزن هستند و ساخت و حذف آنها آسان است.
-
برخلاف سیستمهای کنترل نسخه قدیمیتر که به دلیل بهروزرسانیهای متادیتای کمتر نیازمند تکثیر کل دایرکتوریها بودند، فرآیند شاخهسازی در Git تقریباً آنی است.
-
این کارایی، توسعهدهندگان را تشویق میکند تا برای سازماندهی و مدیریت مؤثر کار خود، بهطور مکرر از شاخهها استفاده کنند.
پیشرفت مطالعه: وضعیت خواندهشدن این درس فقط در همین مرورگر ذخیره میشود؛ بدون نیاز به حساب کاربری.